2013

முதல் காதலின் நினைவுகள் பூஜாவின் நிகழ்காலத்தை கெடுக்க அவளின் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. கல்லூரியில் அவள் கண் முன் அவன் நடந்து வருகையில், எதிரே யாரும் இல்லாதது போல் நடந்துக் கொண்டாள். தன்னுடன் பழகியவள் இப்போது தன்னை கண்டு கொள்ளாமல் செ‌ல்வது அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது, தன்னுடைய மன பலத்தைக் கண்டு பூஜா பெருமிதம் கொண்டாள். இருப்பினும் இந்த காதல் நினைவுகளின் சுவடு என்றும் அழியா. 

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, பூஜாவின் மனம் எனும் பூங்காவில் மீண்டும் ஒரு வசந்த காலம். பூஜா மிகவும் இயல்பாக நடனம் ஆட கூடியவள். அவ்வப்போது நேரம் கிடைக்கும் போது, தன் senior களுடன் சேர்ந்து வெளி நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து ஆடி மகிழ்ந்து வந்தாள். ஒரு நாள், பூஜா தன்னிலை மறந்து நடன பயிற்சியில் மூழ்கி இருந்த வேளையில்...

அங்கு வந்த ஒரு senior - இன் நண்பன் மீது இவள் கண் பார்வை விழுந்தது. அடர்த்தியான தலை முடி, வசீகரிக்கும் பார்வை, உதட்டோர புன் சிரிப்பு, சாக்லேட் நிற மேனி- Mr.Romeo. பூஜா நடன பயிற்சி  செய்வதை விடுத்து, அவன் தன் தோழிகளுடன் உரையாடுவதைக் கவனித்தாள்.  அவனைப் பார்த்த அக்கணமே அவளுக்கு காட்சி பிழை போல் தோன்றியது. அதை அவள் கண்கள் அவனுக்கு காட்டியிருக்கும்  போலும். அவனும் அதை இரசித்த வாரே அருகில் வந்து கை குலுக்கி தன்னை அறிமுக படுத்திக் கொண்டான். அவனுக்கும் நடனத்தில் ஆர்வம் மிகுதி என்பதை வெளிப்படுத்தினான். சிறிது நேரம் பேசிய பிறகு இருவரும் கை தொலைபேசி எண்களை மாற்றி கொண்டனர். பூஜா கலந்து கொள்ளும் கலை நிகழ்ச்சியில் Mr.Romeo தான் தனது partner என்பதை அறிந்த பூஜா மனம் நெகிழ்ந்தாள். அ‌ந்த கலை நிகழ்ச்சிக்கு இரண்டு வாரம் இடைவெளி இருந்ததால் பூஜாவும் Mr.Romeo வும் அடிக்கடி சந்தித்துக் கதைத்து வந்தனர். இருவருக்கும் பல விஷயங்களில் ஒற்றுமை இருந்தன.  உதாரணத்திற்கு,  கலை! நடன கலை தவிர்த்து ஓவிய கலை. Mr. Romeo வின் பேச்சை நாள் முழுவதும் கேட்கலாம் போன்று தோன்றியது பூஜாவிற்கு. Flirt பண்ணும் வகையில் அல்ல அவரின் பேச்சு ஆனால் எப்போதும் ஒரு வித அக்கறையோடு பேசுவது போல் இருந்தது. 

Stranger ஒருவர் தன் மீது அக்கறை காட்டுவது பிடித்திருந்தது பூஜாவிற்கு. இந்த அக்கறை தன்னிடம் எதையோ எதிர்பார்த்து வந்தது போல் இல்லை அவளுக்கு.  உள்ளம் கொள்ளை போனதோ உன்னை கண்ட நாள் முதல்...மனதில் பூத்த காதல் எனும் செடிக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நீர் ஊற்றி வந்தாள். இவ்விருவரின் உறவை கல்லூரியில் அனைவரும் கவனித்தனர். இதை எதையுமே பொருட்படுத்தாமல் பூஜா அவனுடன் இயல்பாக பழகி வந்தாள். Mr.Romeo வுடன் பேசும்போதெல்லாம் அவர் மிகவும் ambitious ஆனவர் என்பதை தெரிந்துக்கொள்வாள். எப்போதும் தன் profession- இல் சாதிக்க வேண்டும் என்றே பேசிக் கொண்டிருந்தார். Mr Romeo எதையெல்லாம் இரசிகின்றாறோ அதையெல்லாம் தானும் இரசித்து வந்தாள். 

அப்படியே சில மாதங்கள் உருண்டு ஓடின. பூஜா சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் தன் காதல் உணர்வுகளை மறைமுகமாக Mr Romeo வுக்கு வெளிப்படுத்தினாள். தன் வாழ்க்கை துணையைப் ப‌ற்‌றி பெற்றோர்களிடம் சொல்ல தன்னை தயார் படுத்திக் கொண்டாள். அதே வேளையில்  Mr.Romeo தன் காதலுக்கு பச்சை கொடி தான் காட்டுவார் என்று மனதார நினைத்தாள். காதல்  மோகத்தில் மயங்கி இருந்த பூஜாவிற்கு தெரியவில்லை இன்னும் சில நாட்களில் தன் மனம் சுக்கு நூறாக உடைய போகிறது என்று. 

ஒரு மாத விடுமுறையும் வந்தது. அனைவரும் தத்தம் hometown க்கு திரும்பினர். பூஜா இந்த விடுமுறை முடிந்ததும் தன் மனதில் பூத்த காதலை Mr. Romeo விடம் சொல்லி விடலாம் என்று நினைத்தாள். விதி மாறாக வேறு ஒன்று நினைத்தது. 

ஒரு நாள் பூஜா காய்ச்சலில் இருக்கும் போது அவள் கை தொலைபேசி அலறியது. கை தொலைபேசி screen இல் அவள் கண்ணாளன் பெயரைக் கண்டவுடன் பூஜாவின் உடல் வெப்ப நிலை மேலு‌ம் கூடியது இன்ப அதிர்ச்சியால். உடல் நலம் சரியில்லை என்றதும் Mr.Romeo அவளை 100plus வாங்கி குடிக்கச் சொன்னார். இது போன்ற அக்கறை வார்த்தைகள் தான் பூஜாவின் மனதை கவர்ந்தது. பூஜா அவன் குரலைக் கேட்டவாறே கனவுலகத்தில் மிதந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, Mr.Romeo மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். நாம் இருவரும் நண்பர்களாகவே இருப்போமா அது தான் எனக்கு சரி என்று படுகிறது என்று கூறினான்.

 " காதல் எனும் சொல்லை நானும் சொல்ல வில்லை; சொல்ல வந்த நேரம் காதல் எந்தன் கையில் இல்லை " பூஜாவிற்கு இந்த பாடல் வரிகள் தான் நினைவில் பிறந்தது. என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றாள். எதையும் சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல், அடையாளம் இல்லா ஒன்றை கண்டால் இதயத்தின் ஓரம். மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டு சரி என்று சொன்னாள். தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டு தன் தலையணை தேடி ஓடினாள் பூஜா.

 சில மணி நேரம் கழித்து தன் தாயாரின் குரல் கேட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். எது எப்படி இருந்தாலும் தன்னை ஏற்க மறுத்த உண்மையான காரணத்தைக் கூறியதால் அவனுடைய நேர்மையை மதித்தாள் ; இரசித்தாள். 

மீண்டும் கல்லூரிக்குச் சென்ற போது அவனைக் கண்டாள்.  ஆனால் முன்பு போல் அவளால் அவனிடம் இயல்பாக பேச முடியவில்லை. பழைய நினைவுகள் அவளை வெகுவாக வாட்டியது. என்ன தா‌ன் இருந்தாலும் இவள் Scorpio ஆயிற்றே! ஒரு முறை முடிவு எடுத்தால் அதை மீற மாட்டாள். முடிவு எடுத்து விட்டாள்! வேண்டாம் என்று! 

பூஜா சில வாரங்களுக்கு பிறகு Mr. Romeo வை கல்லூரியில் ஒரு பெண்ணுடன் பார்த்தாள். அவர்கள் பழகும் விதத்தை வைத்து இருவருக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பைப் புரிந்துக் கொண்டாள். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் இது தான் பூஜாவிற்கு strong ஆனா காரணமாக இருந்தது அவனை மறக்க.

நீங்கள் எப்படி உணர்வீர் ஒரு வேளை நீங்கள் காதலித்த ஒருவர் வேரொருவர் உடன் உங்கள் கண் முன்னே நெருக்கமாக பேசிக் கொண்டிருந்தால் ? அப்படி தான் இருந்தது பூஜாவிற்கும். 

அப்படியே மூன்று ஆண்டுகள் கழிந்தன. இந்த காதல் நினைவுகளை மறக்க கை கொடுத்தது பூஜாவின் நண்பர்களே. ஒரு நாள் பூஜா கல்லூரியின் ஒரு அறையில் தனியே இருந்த போது பக்கத்து அறையில் யாரோ பேசிக் கொள்ளும் சத்தம் கேட்டது. அவர்களின் உரையாடல் பூஜாவின் காதில் விழுந்தது.  மறு நொடி இதயம் கிழியும் ஒலி கேட்டது. "அவளுடைய தோற்றம், குரல் அனைத்தும் அவன் எதிர்பார்த்த மாதிரி அல்ல அதனால் தான் அவன் அவளை ஏற்க மறுத்தான்." பூஜாவிற்கு 100 சதவீதம் தெரிந்தது இவர்கள் யாரைப் பற்றி gossip  பேசினார்கள் என்று. முன்பு அவன் அவளை ஏற்க  மறுத்த காரணம் கூறியது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது." என்னால் உன் காதலை எளிதில் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும் ஆனால் நான் உனக்கு loyal ஆக இருப்பேனா என்பதை உறுதியாக சொல்ல முடியாது" 

உண்மையானக் காரணத்தைத் தெரிந்து கொண்ட பூஜா அவனுக்கு அவசரமாக ஒரு குறுந்தகவல் அனுப்பினாள். அவனும் அதைப் படித்து விட்டு அவளைச் சந்திக்க வந்தான்.  

"நீங்கள் இவ்வாறு நடந்துக் கொள்வீர் என நான் நினைக்கவில்லை",என்றாள். எதுவும் புரியாமல் சற்று நேரம் திகைத்து நின்றான். "வெளித்தோற்றத்தைப் பார்த்து வருவதல்ல காதல். அது ஒரு விதமான உணர்வு. அதைச் சொல்லால் வரையறுக்க இயலாது. அவனுடைய கண்களைப் பார்த்தால் போதும், அவனுடையக் குரளைக் கேட்டால் போதும், அவன் தோளிள் சாய்ந்தால் போதும், அவன் கைகளைக் கோர்த்தால் போதும், அவன் நினைப்பை சுவாசித்தால் போதும் வேறு எதுவும் தேவையில்லை என தோன்ற வைக்கும் ஓர் உணர்வு. அவ்வாறு தான் நான் உணர்ந்தேன் உன்னுடன் பழகும் போது. ஆனால் உனக்கோ நிரந்தர மற்ற ஒன்றின் மீது தான் மோகம் அதிகம். பராவா இல்லை, இப்பொழுதாவது உன்னைப் பற்றித் தெரிந்துக் கொண்டேனே" என்றாள். உன் மனதைப் புன் படுதியதற்காக நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன் என்றான் அவன். "அழகு என்பது முகத்தைக் குறிப்பது அல்ல ஒருவர் மனதைக் குறிப்பதாகும். இன்று நீ என் கண்களுக்கு அழகாக தெரியவில்லை " என கூறி தன் விழிகளில் இருந்து வடிந்த கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் பூஜா.

தான் அவளை இதற்கு முன் treat செய்த விதத்தைக் கண்டு வெட்கப்பட்டான். அவள் நடந்து செல்வதைப் பார்த்த வாரே தன் தவறை எண்ணி மனம் வருந்தினான். இருந்தும் இது பூஜாவிற்கு இனிய வலிகளே.

2012

 

முதல் காதல் முதல் முத்தம் இரண்டும் மறக்குமா ! 2012- இல் ஒருவருடன் நெருக்கம் ஏற்பட்டது பூஜாவிற்கு. அந்த உறவிற்கு பெயர் ஏதும் சூட்ட முடியாது. பூஜாவின் நேசம் obsession ஆக மாற தொடங்கியது. அவனுக்காக கல்லூரியில் பல உதவிகள் செய்வதில் அகமகிழ்ந்தாள்; பண செலவுகள் உட்பட. அவ்வப்போது அவனும் அவளை மகிழ்வித்து வந்தான். அவள் அவன்  மீது கொண்ட நேசம் அ‌ந்த கடலை விட பெரியது இருப்பினும் அவள் அதை வெளிப்படுத்திய முறைகள் ஏதும் அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. 

நாளடைவில் பூஜாவின் நேசம் அவனுக்கு ஒரு பெரிய தொல்லையாக தென்பட்டது. பிரிவு தான் ஒரே வழி எ‌ன்று நினைத்தான். கல்லூரியில் வேரொருவர் உடன் பழகிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பூஜாவிற்கு யாரோ பின் முதுகில் கூர்மையான கத்தியைக் கொண்டு குத்தியது போல் இருந்தது. பிறந்த குழந்தை தன் தாய் வயிற்றில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன் 

வீல் வீல் எ‌ன்று கத்துமாம்; அதை போல் தானும் கத்தி அழ வேண்டும் என்று நினைத்தாள். உடன் இருக்கும் படி கெஞ்சினாள்; கதறினாள். அவன் மனம் இறங்கவில்லை, இறுதிவரை. "நான் எடுத்த முடிவு உன்னை காயப்படுத்தினாலும் உன் நன்மைக்கே நான் இதை செய்தேன்". 

நெருக்கமாக இருந்த ஒருவர் தன்னை வேண்டாம் என்று உதறி செல்லும் தருணத்தை முதல் முறையாக உணர்கிறாள்; துடித்தாள். 

பூஜா முன்பு போல் நம்முடன் பழகுவது இல்லை என்று கவனித்த அவளின் நண்பர்கள், உண்மையைக் கண்டறிய நினைத்தார்கள். அதற்கு காலமும் கை கூடியது. ஒரு நாள்... பூஜாவை காணவில்லை என்று நண்பர்கள் அனைவரும் தேடிக் கொண்டிருந்த வேளையில், பூஜா தனியே ஒரு வகுப்பறையில்  தனக்கு நிகழ்ந்ததை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்தாள். சில மணி நேரம் கழித்து, அனைவரும் அங்கு வந்தனர். அவனும் வந்தான். பூஜாவின் மேல் என்னென்ன புகார் சொல்ல முடியுமோ அனைத்தையும் சொன்னான். அனைத்தையும் கூறிய அவனுக்கு , அவன் என்ன செய்தான் என்று கூற வாய் வரவில்லை போலும். நாம் பழகிய ஆளா இவன் என்று கரு விழி நகராமல் அவனையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள், பூஜா. புண் பட்ட மனதுக்கு என்ன தோன்றியது என தெரியவில்லை, பளார் என்று அவன் கன்னத்தில் ஒன்று விட்டாள்.

அறை முழுதும் நிசப்தம். பூஜா உடனே அங்கிருந்து வெளியேறினாள். 

அவள் கண்களில் வடியும் கண்ணீர் துளிகளின் வலி அவளுக்கு மட்டுமே புரியும் என்று ஆழ்மனம் நினைக்கும் போது அவள் நண்பர்கள் கண் எதிரே வந்து நின்றனர்.

 அதில் ஒருவள் சொன்னாள் " இந்த மாதிரி ஒருவன் உன் வாழ்க்கைக்கு தேவையா? உன்னை பற்றி குறைகள் மட்டுமே சொல்ல தெரிந்த இவனுக்கு உன்னுடைய நிறைகள் நினைவில் இல்லை. மறந்து விடு; நாங்கள் இருக்கிறோம் " 10 வருடங்கள் மேல் ஆகின்றன, இ‌ன்று‌ம் அவள் கூறியது நினைவில் இருக்கிறது. காதல் ஒரு பட்டாம்பூச்சி போன்றது. அது அழகாக இருக்கிறது என நினைத்து அதை கையுள் அடக்கி கொள்ள பார்த்தால் அது இறந்து விடும்.  அதை தன் போக்கில் விட்டு அழகு பார்த்தால் அது நம்முடனே இருக்கும். என்ன, சரி தானே?

தொடர்ந்து என்னவெல்லாம் நடந்தது, பூஜா இதை எப்படி எதிர்க்கொண்டாள் என்பதை அடுத்த chapter- இல் படித்துத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள்.

June 2011

 ஜூன், 2011

MLT ( Medical Lab Technologies )துறையை மறந்து, பூஜா தன் கல்லூரி படிப்பை photography- ல் மேற்கொண்டாள். 5 ஆண்டு degree course - சை |Ipoh வில் உள்ள ஒரு பல்கலைகழகத்தில் பயின்று வந்தாள். அங்கு அவளுக்கு கிடைத்த இரு தோழியின் நட்புறவு நீண்ட நாள் தொடரும் என்று அவள் உள் மனது அன்றே கணித்திருந்தது போலும்.

 அவர்களின் friendship மலர்ந்து இணைப் பிரியா நண்பர்கள் ஆனார்கள். கல்லூரியில் அனைவரும் அவர்களை 3 ரொசெஸ் என்று அன்புடன் அழைப்பார்கள். இம்மூவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்த காலங்களுக்கு மீண்டூம் ஒரு வழி பயணம் செய்ய பூஜா இன்று வரை ஏங்குகிறாள். பூஜாவின் கள்ளங்கபடு இல்லாத மனதை அனைவரும் விரும்பினர். அதனாலே அவளுக்கு மேலும் பல நண்பர்கள் கிடைத்தனர். குறிப்பாகச் சொன்னாள் 6  நண்பர்கள்.

மகிழ்சியான தருணங்கள் மட்டும் வாழ்க்கையாக முடியாது அல்லவா ? இரவில் கண்கூசா ஒளி வீசும் நிலவின் கீழ் அழைகடல் வந்து மெல்ல கறையைத் தீண்டிச் செல்லும் வண்ணமாக இருந்த பூஜாவின் மனதில் ஆழிப்பேரழை  தாக்க ஆரம்பித்த காலம் அது...